سازمان بهزیستی به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین نهادهای متولی رفاه و حمایت اجتماعی در ایران، مسئولیت سنگینی در قبال گروه‌های آسیب‌پذیر و مددجویان بر عهده دارد. با وجود این جایگاه، بررسی روند بودجه و اعتبارات اختصاص‌یافته به این سازمان در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که مسئله تأمین منابع مالی و نحوه تخصیص آن، به یکی از چالش‌های اساسی نظام رفاه اجتماعی تبدیل شده است. اهمیت پرداختن به این موضوع از آن روست که ناترازی منابع، ناکارآمدی نظام بودجه‌ریزی و بی‌توجهی به احکام قانونی می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری در حوزه عدالت اجتماعی، افزایش فقر و گسترش آسیب‌های اجتماعی به همراه داشته باشد.
یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که بودجه و اعتبارات سازمان بهزیستی نه تنها در مقایسه با سهم جمعیتی و نیازهای جامعه هدف، ناعادلانه و غیرواقعی است، بلکه در برخی موارد با تخطی از احکام قانونی (از جمله ماده ۶۷ قانون الحاق و ماده ۲۷ قانون حمایت از حقوق معلولان) نیز همراه بوده است. از سوی دیگر، فقدان نظام‌های مدیریتی و نظارتی کارآمد، موجب شده است حتی همین میزان منابع محدود نیز به‌طور مؤثر مصرف نشده و بخشی از آن عملاً هدر رود.