هشت دهه فعالیت یک بنگاه تولیدی در ایران، صرفاً یک داده تاریخی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از تداوم، تاب‌آوری و انباشت تجربه‌هایی است که اگر ثبت نشوند، همراه با جابه‌جایی مدیران و تغییر نسل کارکنان، به‌تدریج فراموش خواهند شد. شرکت فرآورده‌های شیلاتی بندرعباس ـ که از سال ۱۳۱۶ نخستین خطوط مدرن تولید کنسرو ماهی را در کشور راه‌اندازی کرد ـ نمونه‌ای کم‌نظیر از چنین سازمان‌هایی است؛ سازمانی با تاریخی پرفرازونشیب، برندی شناخته‌شده و سرمایه‌ای ارزشمند که در لایه‌های آشکار و پنهان آن، تجربه‌های مدیریتی، عملیاتی و نهادی انباشته شده است.
شرکت فرآورده‌های شیلاتی بندرعباس، همان‌قدر که یک واحد تولیدی است، یک «موضوع روایی» نیز به‌شمار می‌رود؛ موضوعی که در آن می‌توان اثر تداخل سیاست‌های ارزی و بازرگانی، محدودیت‌های ساختاری بخش دولتی، رقابت نابرابر با بخش خصوصی و مسئله دیرپای ناتمام‌ماندن سیاست‌های بلندمدت را مشاهده کرد. روایت مدیران این شرکت، هر یک بخشی از این تصویر را بازنمایی می‌کند؛ از مشکلات سرمایه در گردش و قیمت‌گذاری گرفته تا محدودیت‌های بازرگانی، فرسودگی تجهیزات، تغییرات مکرر مدیریتی و فرصت‌های ازدست‌رفته برای توسعه ظرفیت‌های تولید و صادرات.