صنعت در ایران، همچون بسیاری از کشورهای در حال توسعه، همواره میان دو قطب در حرکت بوده است: آرزوی صنعتی‌شدن و فشار ساختارهایی که تحقق این آرزو را دشوار می‌کنند. در دل این کشاکش تاریخی، برخی بنگاه‌ها صرفاً واحدهای تولیدی نبوده‌اند، بلکه به بخشی از حافظه جمعی کشور تبدیل شده‌اند؛ حافظه‌ای که اگر ثبت نشود، به‌آسانی در گذر زمان فراموش خواهد شد. شرکت تولیدی «تجهیزات ایمنی راه‌ها» یکی از همین بنگاه‌هاست؛ شرکتی که بیش از هشت دهه در متن تحولات اقتصادی، سیاسی و فناورانه ایران زیسته و ردپای خود را در جاده‌ها، ایمنی سفرها و زندگی روزمره مردم برجای گذاشته است.
شرکت تجهیزات ایمنی راه‌ها در سال ۱۳۱۷، در دوره‌ای که ایران نخستین گام‌های صنعتی‌شدن را برمی‌داشت، بنیان گذاشته شد. این مجموعه فعالیت خود را با نام «کارخانه ماسک ضدگاز» در ده‌ونک تهران آغاز کرد و در سال‌های جنگ جهانی دوم بخشی از نیازهای کشور را تأمین می‌کرد. با تغییر شرایط سیاسی و اقتصادی، مسیر فعالیت شرکت نیز دگرگون شد؛ از تولید تجهیزات دفاعی به سمت قطعات صنعتی و سپس تجهیزات ایمنی جاده‌ای. انتقال کارخانه به کرج، ورود آن به مجموعه وزارت راه، واگذاری به صندوق بازنشستگی کشوری و هلدینگ آتیه صبا، و نیز فراز و فرودهای مدیریتی و تولیدی، بخشی از سرگذشت پیچیده این بنگاه صنعتی است.